Planeet Finland

Attentie, aardbewoners.
Mijn meteoriet zeeg ongeveer 22 jaar geleden ter aarde, nadat-ie uit een zonnestelsel ergens uit het rectum van het universum geslingerd werd. De economie is er nog steeds niet boven op gekomen. Herinner je je de Bijlmer-ramp?
In tegenstelling tot de consensus van de stem van het volk, stierf men geenszins zónder de grillige samenkomst van krachten buiten onze dampkring. Mijn asteroïde botste tegen deze stalen zwaan en werd een meteoor, mijn meteoor meteoriet, mijn meteoriet een spermacel dringend door de eicel die de aarde is. Mijn missie hier is nog onduidelijk, maar ik neem ‘t met de dag.

Er zijn anderen die van mijn planeet komen. Ongelukkigerwijs is de kans op contact bijkans nihil. We zijn ijzersterk geworden in het oplossen in de menigte. Misschien kunt u ons herkennen aan een natuurlijk je-ne-sais-quoi, en ontsnappende zuchten uit de gevangenis van de mond. Het kan dat ik sterf voordat ik een connectie heb gemaakt met een eender gestemde ziel. De kans stagneert hoe langer ik leef. De herfst drukt haastig op de ramen. Ons ras heeft niet veel tijd meer. We worden bedreigd door neerslachtigheid, en de horror van over koetjes en kalfjes praten met mensen die ons geen reet interesseren.

We zijn niet toegankelijk. Maar wie wil er toegankelijk zijn?
Een toegankelijke persoonlijkheid is voor ons het vingeren van verveling.
Onze diaspora deed ons als ongeleide projectielen over de aarde verspreiden. Helaas zijn we verdoemd tot een eenzame eenheid. Onze levensverwachting daalt, gezien we een evolutionaire voorsprong hebben voor curieuze levenskeuzes, onkunde in basiskennis en genieten zonder mate.

Intimiteit is iets wat niet vanzelf komt; maar dat wil niet zeggen dat we ongevoelig zijn voor eenzaamheid.
Wat heeft dit met jullie te maken? Sommigen zien ons als de nieuwe stap in de evolutie: het oog van de mens dat zich steeds meer inwaarts keert, en geen belang heeft bij het achterhaalde machineriek van de sociale constructie.
Wijzelf zien ons als vet in het vuur, een sneeuwbal in de hel. Ofwel wij passen ons aan en blijven proberen, ofwel wij zullen fermenterend eindigen in de goot, op naar de volledige zelfvernietiging.
We hebben jullie nodig.
Jullie vullen ons aan, stiekem misschien.

Onze moedertaal is miscommunicatie. Van nature introvert, hebben we tijd voor onszelf nodig om onze sociale batterijen op te laden. We zijn dan in donkere kamers te vinden om telepathische monologen te voeren met onszelf, hopend op een antwoord terug. Soms denken we aan jullie.
Soms lijkt het alsof jullie je bolletje aarde voor lief nemen.
Het liefst slurpen we dromen, films, geschiedenis, nacht, toekomst, pop cultuur, natuur, de ruimte, kunst, vrouwen, taal, literatuur, muziek en ideeën uit het rietje van een milkshake van 2 euro vijftig.
Het liefst delen we onze obsessies, maar vaak genoeg wordt het niet begrepen.
Onze grootste angst is achterblijven.
En dat maakt ons misschien wel hetzelfde.

Onze planeet is ‘n enorm Finland, waar iedereen in haar comfortzone-bubbeltje door de wouden drijft.
We zijn niet asociaal. We zijn robots met een ivoren mensenhart, en we willen niets liever dan onze passies delen.
Ik denk dat dat mijn missie is: mij kenbaar maken als diplomaat, en begrip kweken tot er iets heel moois tussen ons kan bloeien. Wij zullen u snel terug bellen.

Over een poosje ben ik met u.