Zeg gewoon maar niks

Ik heb 128 dagen niet gerookt en ben niet trots. Alsof je trots bent op iets wat er van je geacht wordt te doen; zoals voor jezelf zorgen en geen klootzak zijn tegen iedereen.

Ik ben verlamd op elk vlak, als in een wakende slaap paralyse. Ik maak geen beslissingen meer. De passieve vrucht valt niet ver van de treurwilg, zoals niemand ooit zegt, want dat is een krankzinnige uitspraak. De tijd gaat sneller per week. De maanden dralen. Ik bekommer me mateloos. Ik voel me onzeker in het schrijven: ben ik wel in staat om iets niet tergend tragisch te schrijven? (Nee) Iets plottechnisch logisch? (Ik betwijfel het) Mijn schrijven is net als ik ben: als je het net kent is het interessant en ludiek, maar hoe meer je leert kennen weet je dat het ’t zelfde liedje is met andere toonhoogten. Ik ben een plaat die blijft haken in mineur. En er is maar zoveel tijd die voorbij kan gaan dat hetzelfde refrein meezingen leuk blijft.

Het is niet dat ik volledig stilsta. Ik ga naar de sportschool als eenieder. Ik praat ’s weekends met mensen en dan drink ik te veel. Ik maak afspraken bij een psychologisch behandelaar, althans dan ben ik er zelf niet echt bij. Ik zeg wat ik zou willen horen als ik mezelf zou willen helpen. Ik zit op een stoel naar mezelf te staren. Ik zie een kind van bijna 23. Apathisch, verslagen. Teleurgesteld in zichzelf en de wereld. Hij kan zich niet uitdrukken noch verbeteren. Geen zin meer. Alsof je tegen de golven van de oceaan probeert in te slaan. Het zou zoveel makkelijker zijn, om gewoon jezelf te laten meesleuren met de stroming. Je kent ’t wel, standaard gedachten.

Men praat over kinderen en trouwen. Ze kakelen over hun trouwerij alsof het hun voorrecht is, plannen hun leven als in als een omgekeerd foto-album. Als ik zou trouwen of baby’s maken zou het alleen voor de X-Box Achievement zijn, en ik speel niet eens video-spellen. Ontegenzeggelijk lijken beide concepten buitenaards. Eerst maar eens voor de basisbehoeften zorgen, zei hij gedempt, terwijl buiten de lantaarns uit gingen. Druppels regen kleefden een enkel moment op het venster voordat ze voorgoed het raam af rolden.

Mijn schrijfstijl is niet veranderd. Nodeloos grote woorden en twintig synoniemen voor o wat ben ik sneu. Beeldspraak met een slabbetje om. Ik doe ook maar m’n best. Dit is het enige medium tot dusver waarop ik me kan uiten. Een beetje zoals een peuter die Lego-blokjes opstapelt tot een boeiende analogie van het socio-economische spookbeeld van Karl Marx, dat doordrenkt is in onze Zeitgeist. Gewoon je best doen” is immers mijn nieuwe, diep sarcastische credo. Markeer het boven uw haardvuur in Delfts grauw. Deel het uit op het speelplein in scherp ruikende plastic zakjes. Slechts 21 jaar later zullen ze zich afvragen waar de tijd gebleven is, dat gewoon je best doen goed genoeg was.

Weet je wat één van de stomme dingen is aan de dood? We horen nooit hoe het verhaal afloopt. Ik heb in zeventien schooljaren de geschiedenis in m’n hoofd moeten beitelen van zoveel neurotypische klootzakken, maar krijg ik ooit te horen wat er in de toekomst gebeurt? Kolonisatie van Mars, schermutselingen met ruimtenegers, robots die me leren wat smalltalk voor nut dient? Ik zal te oud of te dood zijn tegen de tijd dat dat gebeurt. Nog erger zou zijn als we wél te horen krijgen wat er met de mensheid zal gebeuren. Spoilers door tijdreizigers. Hoe erg zou ’t zijn dat aan het einde blijkt dat we allemaal in een sneeuwglobe wonen, zoals in St. Elsewhere. De mensheid als God’s slechte eerste filmscript. Ik huiver bij het idee.

Ik vraag me af hoeveel mensen daadwerkelijk naar de manifestatie van “Vluchtelingen Welkom” gaan op de Grote Markt. Stiekem hoop ik dat ik ze kan pakken op hun aandacht vragende overtuigingen. Ik wil zien dat ze een middelmatig mens zijn, achter al die quasi-tolerantie. Ik wil zien dat hun zorgvuldige in elkaar gezette collage van een imago, vast zit met drogredenen en goedkope lijm. Dat maakt mij niet veel beter. Ik ben tegen alles dat voor iets is. Zeg gewoon maar niks.

Ik heb er over nagedacht, starend naar de tientallen raampjes in flats die voorbijschieten in traag rijdende treinen (mooi hè). Hoe kan iedereen zo’n intens echte wereld beleven zoals ik, met hun eigen verhaal? Ik kijk om me heen en het moet wel of iedereen is nep, danwel een figment van mijn complexe fantasie. Ik ben de enige echte. Het is een goed excuus om je verantwoordelijkheid af te schuiven op krankzinnige theorieën als het Solipsisme. Je moet er mee oppassen, anders nemen de Aardige Mensen je mee, en mag je in witte kleding en gedempte kamers “Bush did 9/11”, of “De mini-mensen komen! De mini-mensen komen eraan!” naar de maan krijsen, jezelf zorgvuldig insmerend met diarree. Daar wordt niemand blij van.

Dus wat is er goed in mijn leven? Voor iemand die het mentaal opgegeven heeft ga ik lichamelijk nog wel door. Zoveel haast hoeft het niet te hebben. Oké, ik antwoord soms niet op berichten maar dat is puur omdat ik geen korte antwoorden heb als het gaat om mijn laaiend interessante interne verhaallijn. Het is een essay of niets, en je moet gewoon je best doen. De mini mensen komen eraan. Het liefst schrijf ik vijf jaar aan één zin en mors er vervolgens wijn over tot de essentie van mezelf overblijft in de vlekken. Het liefst kon ik duidelijk maken wat er speelt in m’n mooie hoofd. Het heeft tijd nodig, als een goede lasagne.

Feit is, ik weet niet waar ik ben in mijn leven. Voor hetzelfde geld wordt het erger. Althans dat lijkt me altijd wel de meest logische stap. Als ik de protagonist in een tragedie ben, wil ik er liever zelf een tragikomedie van maken; dat maakt het geheel wat dragelijker. Als een goede lasagne. Wat? Niets. Ik ben mezelf enigszins aan het confronteren, dat is best oké. Ik heb dagen dat ik uitkijk naar dingen en niet hoop dat de dag wat eerder eindigt. Plus, niet alles hoeft een spanningsboog te hebben. Geef mij een plotlijn waar ik een monoloog spui tegen een otter en ik ben tevreden. Geef mij een otter en ik ben tevreden. Ik wacht wel even.

Advertisements

2 thoughts on “Zeg gewoon maar niks

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s