Sorry Myserlou

Ik schrijf dit in een turquoise dinosauruspak. Ankylosaurus, om precies te zijn. Er is niet veel tijd meer. Morgen is het zeven jaar geleden dat we elkaar even zagen. Weet je nog wat ik zei? We moeten hier weg. Het is nog steeds waar. Je vond me geweldig, en toen leerde je me kennen. Zo gaat het altijd, Myserlou. Iedere relatie is een tikkende tijdbom tot ik onthuld word voor wat ik ben: een turquoise dinosaurus.

Sorry, Myserlou. Het is arrogant om over mezelf te beginnen, maar wat kun je anders? Een brief is geen gesprek, het is stenen naar water gooien en hopen iets op te vangen uit de plonzen. Men zegt dat men achter me staat, men zegt dat ik goed doe, men zegt dat men van me houdt; en in mijn achterhoofd denk ik “ja, maar je hebt ongelijk.” Ik kan alles alleen in logica zien en emoties zijn onleesbaar. Logica vernietigt mijn mensheid. En zelfmedelijden, tja, dat vernietigt alles behalve zichzelf.

Myserlou, volgens de wetenschap zijn iedere 7 jaar alle mensencellen in het lichaam vervangen, behalve de hersencellen, wat je een volledig nieuw mens maakt. Zoals een schip dat op de klippen slaat en wordt herbouwd uit dezelfde planken. Is het dan nog hetzelfde schip? We zijn andere mensen nu – maar dat wilden we toch? Iedereen wil een tweede kans, en dit is ons moment, Myserlou. Maar ik wil niet dat de dokters gemeen tegen je zijn. En je moet je niet verbergen. Soms denk ik aan de toekomst en dan is het heel erg koud.

Ik herinner me nog een paar van je tekeningen. De juf had ze verscheurd en je laten nablijven, omdat je je vader ingekleurd had met rood, niet de normale kleur. Een juf is natuurlijk geen creatief therapeut en kan niet doorgronden wat jou beweegt om zo’n kleur te kiezen. Maar deze juf was een trut. We hebben de tekening opgezocht, aan elkaar geplakt, maar de stukjes van je vader werden nooit meer heel. “We moeten hier weg,” fluisterde ik. En je keek zo bang en trots tegelijkertijd, je bleef maar staren naar je vaders kartelranden. Ik heb hem nooit vergeven.

Ik heb gedacht aan onze blote voeten in het water van fluoriserende algen, Myserlou. Ik heb gedacht aan de zomerstorm, jij aan zee. Ik heb gedacht aan ons als we oud zijn en door hetzelfde raam staren naar een wereld die steeds sneller gaat. Ik heb gedacht aan ons onhandig gevoos op achterbanken en op afgesloten kamers; Onder zich leegschuddende sneeuwwolken op knerpende sneeuw staan, ijskristallen vangen en met kerst naar schaatsers kijken; Hand in hand door zomerregen bij het meer rennen en leren hoe goed het voelt om een iemand te beschermen tegen de wind. Ik heb gedacht aan  aan je vader, hij zei dat hij van je hield, voor het eerst. Ik zag hem een week later. Hij was wit dit keer.

O Myserlou, tijdens eeuwige ritten in de auto, kijk je door het raam terwijl mama rijdt en het is kerstmisavond. Je tuurt door geloken ogen naar tienduizend schitterende lichtjes die van ramen komen en je denkt: ieder lichtje is voor iemand álles; een gezin, een heel leven. Hoe alle mama’s en papa’s van de wereld langs de weg voorbij flitsen in een seconde, schiet de mensheid voorbij op dit bolletje naast de ster. Zo klein dat we eigenlijk nooit hebben bestaan, zijn we lichtjes die aan en uit gaan. Hoe lang het duurt eer het licht de rest bereikt bepalen wij. We worden gescheiden door de tijd en we zijn gevangen in licht. Het lichtje van de richtingaanwijzer dat op de maat tikt.

Ik herinner me dat je dacht: er moet iets gebeuren. Je kan je geen toekomst voorstellen waarin je moeder met enige trots over je praat. “Ik ben mijn vader niet. Ik ben erger. Er moet iets gebeuren. Iets definitiefs.” Myserlou, ik had gewild dat ik er voor je was die dag, ik was ingesneeuwd, bevroren. Het weer keerde zich tegen ons. Ik had gewild dat je niet was gesprongen. Je moeder zegt nog steeds dat ik niet langs mag komen, ze zegt dat ik net als je vader ben. Ik zal niet rood worden. Soms lijkt het alsof de sneeuw nooit smelt. We moeten hier weg.

Advertisements

Facebookschrijvers

Namen zijn vanwege egoïstische redenen gefingeerd voor dit blogbericht. Ik klink net als het Viva maandblad nu. Maak je geen zorgen Mandy (14), je kunt niet zwanger raken van anale seks.

Wat is het in ons dat ons beweegt volslagen ongeïnspireerde stukken stront te zijn? Ik schrijf helemaal niet te weinig, ik publiceer te weinig. Ik ben een kat in een kartonnen doos die wacht tot het warmer wordt in de stad van een nieuwe ijstijd. Metaforen zijn niet m’n sterkste punt, zelfkritiek is m’n sterkste punt. Soms denk ik aan de keer dat ik “jij ook” zei tegen de ober die me smakelijk eten wenste en dan kots ik onder de douche tot de schaamte met het braaksel in het douche-putje verdwijnt.

Een verhaal is, net zoals de meeste relaties, als Stockholm syndroom. Of je het naar je zin hebt of niet, het houdt je gevangen en nadien zul je zeggen “wat een leuke film was dat”, om in je hoofd goed te praten dat je voor 13 euro plus popcorn 2,5 uur in een donkere zaal naar zeer geconcentreerde diarree in 3D hebt gestaard. Ik wil niet overdrijven, maar moderne bioscooptheaters zijn erger dan wanneer 9/11 en hersenkanker een kind zouden baren dat de abortus overleefde. Drie tegen één dat dat kind Johan zou heten. Niemand mag jou, Johan, en je Facebook-statussen zijn niet diepzinnig.

Ik gebruik Facebook alleen nog voor satirisch nieuws en liegen tegen mezelf. Waarom zou ik mezelf moeten blijven overtuigen dat ik mijn werkstatus na mijn ontslag niet gewijzigd heb tot “werkloos”, omdat ik het vergeten ben? Waarom zou ik nog vertoornd naar statussen van mensen staren die een leuke tijd hebben; alsof dat een realistische weergave is van hun bestaan, en een goede meetlat om mijn eigen ervaringen tegen te houden? Ik weet het niet zeker, maar volgens mij ligt de schuld zoals altijd weer bij de Joden.

Een van de ambities die ik nog bezit is gebaseerd op afgunst. Als ik door de Facebookgroep van Beginnende Schrijvers langs clichématige spreekwoorden, zielloze seksscènes en triviale liefdesgedichten scroll, word ik altijd een beetje misselijk. Er zijn maar zoveel ordinaire kutgedichten die je kan lezen die de definitie van een rijmschema onteren. Waarom zou ik hippe huismoeders met van die witte houten “home is where the heart is” letters als thuisdecoratie ‘t geluk gunnen van halfslap aan proza en poëzie beginnen op hun leeftijd? Slecht schrijfwerk is de reden dat ik altijd een cyanide pil bij me heb. Mijn belangrijkste standpunt in ‘t leven is altijd geweest dat meer mensen zelfmoord zouden moeten plegen. Vooral Johan.

Toen besloot ik dat de wrok gebotteld is in het feit dat schrijven ‘t medium is om me te uiten waar ik sinds kind mee bezig ben, en ik voor ieder herhaald bijvoeglijk naamwoord obsessief synoniemen zoek voor ik hem durf te plaatsen. Dit terwijl zij bloedserieus zinnen als “Ik was aan het homeshoppen en opeens keek ik in zijn blauwe, blauwe ogen” uit schijten alsof het een wekelijkse punnik-cursus is, en ze niet met hoongelach beantwoord zouden moeten worden. Stiekem ben ik bang dat schrijven niets meer is dan dat: onbelangrijk. Stiekem ben ik bang dat ik cultureel irrelevant geboren ben, wat ook wel bekend als het ultieme luxeprobleem.

Lief [persoon] die als Facebookstatus een brief schrijft gericht aan [mensen] aan wie ze zich ergerde vandaag, met een onderwerp waar iedereen zich in kan vinden: Je format was op Hyves al niet origineel, is een zelfmasturbationele aandachtspoging om Likes te oogsten, en een slechte manier om je frustratie te uiten; gezien de persoon die jij hier vandaag niet op durfde aan te spreken je hiermee niet bereikt. Echter, als je écht iets had willen veranderen aan je ordinaire probleem met de kaartjesknipper van de NS vandaag, zou je het niet passief agressief posten op deze site, jij burgerlijk stuk stront. Hoogachtend, een hypocriet.

Zijn uiteindelijk mensen die neerkijken op de hashtag-generatie niet onverdragelijker? #GeenIdee. Ga een week met me samen wonen en je ziet wat er gebeurt met je geduld en je kringspier. Ik denk wel dat dit genoeg over het asociale netwerk is. David Fincher maakte er een goede film over. dat is het enige wat belangrijk is; en hij zei “I think people are perverts”. Na het lezen van genoeg basic bitches op Beginnende Schrijvers die trachten Jane Austen of Vijftig Tinten Grijs te kopiëren denk ik: gelijk heb je David. Echter, je weet wat ze zeggen: grootse mensen praten over ideeën, gemiddelde mensen praten over gebeurtenissen en de kleine mensen praten over andere mensen. Mijn repliek: Je verwart me met een persoon die dit een reet interesseert, 1 meter 76 is een prima lengte, en die quote praat godverdomme zelf ook over andere mensen.

Verbrijzel mij

Even kort. Ik kwam laatst op Wikipedia de pagina tegen over unieke sterfgevallen. Daarop terecht komen staat hoog op mijn bucketlist. Uitblinkertjes:

  • 455 v.Chr.: Aeschylus. De befaamde Atheense auteur van tragediën, Valerius Maximus, schreef dat hij gedood was door een schildpad die een arend op zijn hoofd had laten vallen. De arend had z’n hoofd aangezien voor een steen die hij kon gebruiken om het schild van ‘t reptiel te verbrijzelen. Pliny de Oudere, in zijn Naturalis Historiae, voegt toe dat Aeschylus veel buiten verbleef, om aan de voorspelling te ontkomen dat hij gedood zou worden door een vallend object.
  • 1993: Garry Hoy, een 38-jarige advocaat in Toronto, Canada, stierf op 9 juli 1993 nadat hij zich tegen een raam op de 24-ste verdieping van het Toronto-Dominion Centre had gegooid, in een poging om aan een groep bezoekers te bewijzen dat het glas “onbreekbaar” was. Het glas brak niet, maar barstte uit z’n voegen, en Hoy stortte zijn dood tegemoet.
  • 2008: David Phyall, 50, laatste bewoner in een wijk tot sloop veroordeelde flatgebouwen in Bishopstoke, naast Southampton, Hampshire, Engeland, onthoofdde zichzelf met een kettingzaag om het onrecht te markeren dat hij uit zijn huis gedwongen werd.
  • 2013: Takuya Nagaya, 23, uit Japan, gleed rond op de vloer en verkondigde dat hij in een slang veranderd was. Zijn moeder maakte hieruit op dat hij bezeten was door een slang, en vroeg om hulp aan haar man, de 53-jarige Katsumi Nagaya. Katsumi bracht de volgende twee dagen door met het geven van kopstoten en bijten van zijn zoon, in een poging tot het “verdrijven van de slang die hem bezeten had,” echter leidend tot zijn dood.

Wat een dramaqueen is David toch. Ik heb dit zelf vrij vertaald en ik moet zeggen, het is dankbaar werk. Aan de andere kant zou je kunnen zeggen dat “dankbaar werk” is wat ons brein ingespoten is door de achterhaalde machineriek van de staat. Je zou het kunnen zeggen. Maar het mag niet. Over twintig jaar zullen alle banen toch vervangen zijn door robots. Hoed je voor de non-conformisten. Schend mij, Belastingsdienst. Onteer mij, minimumloon. Verbrijzel mij, Rijksoverheid; nu het nog kan. In het land der verliezers blijf ik soeverein, maar op de tast in het duister vind ik houvast in jou.

Meanderthals

“Sadly, sadly, the sun rose; it rose upon no sadder sight than the man of good abilities and good emotions,
incapable of their directed exercise, incapable of his own help and his own happiness, sensible of the blight on him,
and resigning himself to let it eat him away.”
–A Tale of Two Cities, Charles Dickens, 1859

….Did I just start a text with a quote? Have I become Tumblr incarnate, or a bad 80’s sci-fi movie? I’m scared.

….When you’re angry, I find it usually means there’s another emotion that you’re hiding with the rage. Anger is the easiest, and it has always been. Just pummel the other slightly drooling ape with a rock until it stops making you feel that emotion, and kind of move on with your life. You’d never have to deal with shit, except maybe the monkey police, but that’s a given. Nowadays there seems to be more room for self-reflection.  Sadly, us lot are looking for instant rewards, chasing gratification through tv-dinners and online shopping. I’m not at all saying these thoughts are unique (hell, I sound like I sell comics and salvia). However, some people seem either comfortably unaware or needlessly defiant. And it’s our task to make cynical remarks about them, while most likely being a hypocrit. As is tradition.

….Social anxiety and anxiety in general could break an individual down completely. There’s this special loneliness that stirs in the dark for years, and it can be kind of hard to grasp. Sometimes feeling alone in a conversation, because you deem yourself slightly misunderstood. Like no one talks your language. Then feel yourself getting emotional at the slightest sign of human kindness; a passenger in a car waves at you, letting you cross the street; or the check-out girl smiles and says ‘have a nice day.’ That forever empty feeling should not be dismissed by looking at your phone screen and pushing it away. Because it’ll come back in sickly green waves and then you’ll be unsure where time has gone, where you actually felt something. It can sneak up on you. Let it, and then think: Affirmative, I definitely feel shitty now. But that’s okay.

…..I’m writing shorter and shorter thoughts and stories when my life seems to be lacking in correlation. May this be known as me hardly trying. May this be known as me maybe blaming 9/11. May this be known as Exhibit A. My life is so bland I have to write in a second language to take some distance of my emotions, whom I otherwise can’t even deal with without turning them into a fucking joke. Notice how I sometimes try to make it un-autobiographic by addressing you and not me. I’m so avoidant it’s hysterical. They should make me a protagonist and then forget about me completely. They should put me in a museum for the painfully self-aware. Take that, establishment. Take that, conventional logic.

…..Looking at couples and seeing a world, or language that you have once experienced yourself, but is now kept locked away in glances, a hand on a shoulder, a secretive grin. They share intimate moments hidden behind doors, not visible for us to see, and sometimes these moments can be seen in just handshakes or smiles – and it’s a special kind of sadness, too, because it includes nostalgia. It’s bittersweet. You recreate that feeling. Making amends, you try to look for someone who ‘thinks like me’.

…..It’s comforting to know, that what makes us feel seperated, can actually connect us. Little things you only think you do or feel: Fantasies that you save the world; sitting under the shower; fantasies of your own funeral and how people would react. Getting emotional at dawn. Being on the road and kind of enjoying the feeling of being lost. Having written something clear and meaningful and thinking to yourself: that won’t happen again, it was just a fluke. Being afraid to be discovered as a fraud someday. Taking on mannerisms of tv or movie-characters when binge-watching on your Netflix-machine. Remembering something embarrassing and making an involuntary noise (hnnngg), and then moving on. The sound of your feet on crisp leafs of autum. The smell of rain. The start of a good summerstorm. Noticing yourself in a relationship, pondering: ‘Why is this so difficult, this should come natural’, and then quickly thereafter deciding ‘maybe nothing in life really comes natural,’.

Those things are essential yet sometimes have to be actively searched for. We just get so lost sometimes.

….. It never stops. “Is this the best life i can live, is there a whole nother life that’d make me happier? Is it too late? Do people talk to me because they don’t have anything better to do?” The answer is no — well, maybe — but you’re also needlessly narcissistic, you son of a bitch. Wondering where time went? You spent it all thinking about yourself. I mean, who am I, Yahoo Answers? You don’t have a monopoly on self-pity. How about not being a passive piece of shit and not waiting for the world to win you back. Friendships do come and go, but that’s the fact for everyone. Thinking the world is against you, that’s immature. (That’s about how inner monologues could go when you just get ready for bed. Put in earplugs. Forget you exist. Wake up feeling particularly dead inside.)

……I’m done being satirical with my own writing. I joke so much about stuff that I don’t know what is Meta, or meant. This isn’t a blog so much as it’s just a chance to show how I waste my talents on being shitty in general; a shining legacy for retards. Maybe time to use this blog for it’s intended purpose, because I can basically talk myself out of doing anything. Everything is a reference, or an inside-joke up it’s own ass, a sentence repeated in different words. What’s the point. I want to become a comma.

Nevertheless, here we go, let’s get that blog-title tucked in here somewhere  to take us home, simply ignoring I just added it because it sounded cool. Imagine me, staring intensly at a crackling fire, while rain hits the tin roof of someone else. “We’re, uh,meanderthals, just dragging along aimlessly… and pissing in the wind of time.”

That’s a wrap. I’m hungry now.