Hier is alles wolk

Het hangt weer allemaal van mij af, en laat mij nu net een afdruiprekje zijn. Daar had ik zelf ook geen inspraak in; ik rek slechts tijdsbestek. Ik tuur naar het plafond alsof daar de oplossingen onderdak zoeken, en het lekt. Suicide Tuesday arriveert punctueel momenteel, als een koerier die stagnaties thuis probeert te ontstrompelen en daarom ‘n NEE-NEE plakkertje zegelt op z’n ongeadresseerde emoties. Het regent steeds. Wat ik wil benadrukken is dit: Life is fucked. Pas als je voorhoofdsholte slaaptekort-technisch tintelt om 4:56 zaterdagochtend als je snakt naar shotjes droomloze slaap, weet je hoe het is om iemand anders te willen zijn. Voor niets komt de zon op, laat dat nu net mijn ondergang zijn.

Misschien gebeurt er wel iets goeds morgen, anderzijds waarom zou er ooit iets goeds gebeuren? Meer kans dat je geschept wordt door een mensenhaai die door genoeg voltages bliksem is geraakt op weg naar de vriendenloterij. Hint: er zijn grotere kansen geweest. Het leven is statistisch gezien onwaarschijnlijk, en wij vervolgens toch maar ademen. Ik stak een sigaret op uit godvergeten wanhoop ‘t narratief te kickstarten. Cohesie is voor nozems. Ik dacht, ‘t wordt hoog tijd om weer een quasi-ludiek blogstolsel over mijn laaiend interessante leven het internet in te hengsten. Ik bedoel, er gebeurt zo veel. Zo zat ik gister op een stoel en wachtte ik een tijdje. Dat was een heftig moment. Gelukkig ging het voorbij.

Ja nee maar serieus. Ik ben ondertussen gewend aan de mentale medicatie die je interne beloningssysteem opkrikt. Ik doe gewoon de afwas en denk daarna: dat heb je nou goed gedaan, gedegenereerd geteisem van de onderklasse. Ik moet nog werken aan de zelfspot, maar ik kom er wel. Mijn structuurcoach zei laatst dat ik goed bezig was, en ik zat er naast van: “dat jargon kende ik nog niet haha”. Ik heb dan wel in de praktijk geen officiële baan of opleiding, maar op het moment dat je verlamd bent door angsten is iedere stap de beste. En dan komt er weer een Spotify-reclame die je dag ultiem verpulvert tussen purperen knuistjes van misophonisch triggerende klotezooi. Serieus Rihanna, pak je biezen. Je bent genoeg geweest.

Eigenlijk hik ik al een maand aan tegen ‘n paar Grote Skribbels met genuanceerde meningen over de vluchtelingencrisis, feminisme en de vraag of God dood is. Aan de andere kant, we hebben het allemaal al gehoord. Als ik iets lees wil je juist uit de realiteit stappen, en ik heb voldoende linkse lezerscolumns over Syrische jongetjes met “Sorry for Bruxelles” bordjes (die ze zelf niet geschreven hebben) doorgelezen dat ik er godverdomme wel klaar mee ben. “Wat zou ik hem graag een knuffel geven en niet objectief nadenken over de vluchtelingencrisis omdat ik bevooroordeeld ben en te veel empathie heb!” Nee, doe mij maar verhalen die net niet ergens heen gaan. Doe mij maar wild brullen in het oor van iemand die naast me zit en denkt: zo, kan het ook anders?

Als je niet van konijnen houdt, kun je wat mij betreft de biezen pakken. Rechtstreeks naar Auschwitz-Birkenau. Wat moet je daar? Ik bedoel, ‘t is nu een museum. Genoeg over konijnen, terug naar mezelf. Ik hou ontzettend veel van konijnen, en als je daar anders over denkt mag je vergast worden, waarna je karkas opengereten wordt door de elementen en misschien een vosje. Waar ik de laatste tijd vooral over nadenk is mijn toekomstige schrijfcarrière. Ik zeg toekomstige omdat ik heden ten dage niet echt zin heb om succesvol te zijn. En wanneer ik iets wil schrijven, wil ik niet volledig onzin schrijven, zoals eerst mijn ambitieuze plan was. Ik wil mensen die hetzelfde doormaken als ik helpen en een beetje laten zien dat er hoop is, soms. Daarna lichte kans op buien.

Ik kan geen inktzwarte roman schrijven, want dan pleegt iedereen zelfmoord. Leg dat maar eens uit aan je ouders. Het moet eindigen met een kwinkslag, zo van: toen ik voor Jezus Christus van Nazareth Onze Lieve Heer 050 De Geakste koos, begon ik écht met ophouden. Er wordt tevens zo weinig over mentale ziektes zoals depressie geleerd op de middelbare school – dat vind ik onironisch zorgwekkend. Worden er anderszijds te makkelijk diagnoses gesteld tegenwoordig? Ik ben geen journalist feutje dus fuck off. Ik wil mensen die een beetje strubbelingen hebben en de hele dag hun existentiële foltering verhelen met memes en zelfmedicatie laten inzien dat er meer is dan dat. Zoals snelschaken.

Genoeg gelachen, ik heb al zo veel slaaptekort dat ik niet meer weet wat ik opgeschreven heb. Maar het stáát er wel! Doeltreffend, maar technisch gezien betekenisloos. Ik ben de schrijver die z’n zin kwijt is, en eigenlijk met grote omwegen wil zeggen dat hij van jullie houdt. Behalve van de Joden. Tijd om te doen waar ik voor ter aarde ben gekomen: met nodeloos grote woorden het lullige beschrijven, de burgerlijke mensen bespotten en de mensheid wat bijleren over literatuur, films, pronte tieten, iets minder pronte tieten, Donald Trump, nihilisme en van die mooie kleibeeldjes voor op je schouw. Het hangt allemaal weer van mij af. En terecht.

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s