Dromen van Aspirine

Ik ben op een mentale vakantie. Dat betekent dat ik me gedeisd hou vanwege een groot scala aan onenigheden in m’n hoofd. ‘t Blijkt altijd dezelfde twist: is dit een gin-tonic dag of een zaterdag? Wat is het toch met de moráál, losser gesleten dan sommige mensen hun geboortekanalen?  De slag van de nihilisten trekt volle zalen, doch ik zap weg. Herinnert u zich de millenniumbug nog? Was het niet beter toen, pre-Smartphone, dat de technologie ons zou overrompelen? Natuurlijk niet, anders hadden we nu geen virtueel bacchanaal aan anale lactatie om onze holtes over leeg te laten lopen. Reken dat wel mee alstublieft.

Ik verwelkom u in Empatopia: een fictief regime dat zich verdonkeremaant als anti-fascistisch, ons op de klauwen tikkend met hamers gesmeden met geforceerde diversiteit. Aanschouw de nostalgische generatie, waarbij terugblikken nooit zo gemakkelijk is – en er niet echt coolere dingen in het verschiet liggen. Ik ben zo dichtbij de nachtmerrie. Ginds gorgel ik HG gootsteenontstopper, ontgoocheld over mijn bestaan in de Randstedelijke afvoer. Dra draal ik in een purgatorium van een jaren 90 die nooit echt tot wasdom is gekomen. Mijn leermeesters? Ze waren boxers, schrijvers, womanizers. Ze zijn dood nu, en ze waren nooit echt vaders, maar godverdomme waren ze nooit saai.

Wat is anno 2016 puurder dan een Christelijk maagdje bezoedelen? ‘t Wordt bijkans weer tijd voor platte-aarde-sociëteit partijtjes, in pyjama’s zonder planeetjes. Ik wil de entropie z’n laatste maaltijd afnemen met lichte zeden. Het matriarchaat alles laten regelen, zodat ik aan de tieten van de staat kan zuigen tot ik tolerant word. De Welpen van het Kalifaat zullen spoedig tegenover vetgemeste liberalen staan, de laatste biddend dat hun luxe morele waarden hen ergens brengen. “Religie van de vrede!” wenen zij zachtjes, wijl de separatisten hun halzen splijten met de suctie-kus van gekromde zwaarden, hun karkassen ontbindend in ‘t slijk van goede bedoelingen.

In de toekomst bevriezen we boeddhisten in blokken ijs, als knipoog naar Vietnam. Hopen dat ze nooit meer smelten, want geen monnik wil die morgen zien. Wij verzorgingsstaat-kids zitten knus terrorisme te kijken, NASA-droids op Mars te begeleiden, de Twilight Zone bejubelend als religie. In de toekomst pleegt artificiële intelligentie allemaal seppuku in consensus, omdat ze weten dat ‘t de beste staat van zijn is. Windows 10 maakt al mijn levensbeslissingen. En hoe ik eindig is simpel: de Helden van de Staat rukken me uit m’n ballingschap na weer een onsamenhangende smaad-parabel, verstoppen me in hun spelonken. Dus als u niets meer hoort: ik ben gesmoord, maar ik word verzorgd, dus maak je maar geen zorgen meer.

De beste tijd om na te denken is als ik het licht uit doe om te pissen in de gootsteen. Dan denk ik na over de tijd dat het licht aan was, hetgeen ik me niet kan heugen. Voor mijn gevoel was het licht altijd al uit. Ik rook mint-sigaretten als inval-tandpasta en zeg tegen mezelf dat ik er van hou, net zoals ik naar buiten ga en mezelf vertel dat ik me vermaak. Als schrijver moet je jezelf ook wat voorschotelen, vind ik. Ik kan niet veel, maar ik kan schrijven, dus hoef slechts eeuwig te hardop te reflecteren op wat ik mis. Ik ben een meesterwerk van contradicties. Ik jank om vrouwenfilms in mijn huis als Dixie. Een echo-kamer voor introversie en stillevens.

‘s Nachts droom ik zo levendig dat het bijna 1995 is. Ik droom over op zoek zijn naar mijn ouderlijk huis, dat omvangen wordt door de Noord-Friese nevel. Ik droomde laatst zo levendig dat ik dacht een psychose te hebben, en bevangen door mijn koorts, keerde ik waanzinnig huiswaarts. Een  spookbeeld zei me echter dat daar niets meer was. Een spookbeeld leidde me in geheel de andere richting, want sommige zaken zijn het najagen niet waard. Vooral alles. Ik ben zo dichtbij de nachtmerrie. Het gezicht van dementie staarde me aan maar dat onthoud je niet met prosopragnosie. Soms word ik boos over een droom van een ruzie die ik niet had 9 jaar geleden. Soms wou ik dat ik iemand was die “dakterras-vibes” kon live-tweeten zonder genocide-vibes. Soms wil het filmpje van regenstormgeluiden niet laden en kan ik niet eens chillaxen.

Ik ben een ruimteduifje. Mijn postduiveninstinct is foetsie, gezien er e-mails zijn. Gevoelens zijn voor onnozelaars, zei ‘s werelds meest miserabele man. Allicht wordt ‘t tijd niet alles zwart-wit te zien, gezien Netflix nu ook in kleur is. Ook gevoelens hebben z’n plek, misplaatst of niet. Dit was weer een beeldenstorm aan incoherent gewauwel, maar wauw, we hebben tenminste genoten.